Subiektywnie o metalu i okolicach
Subiektywnie o metalu i okolicach
Film o Janie Borysewiczu mógł być fascynującą opowieścią o powstawaniu muzyki Lady Pank. Zamiast tego dostaliśmy kolejną biografię rockowego buntownika, obowiązkowe skandale i walkę z komuną. Gdzieś pomiędzy tym wszystkim scenarzyści zgubili muzykę. A przy okazji kilka rzeczy, które najwyraźniej widz powinien sobie sam doczytać.
Cztery zespoły, dwadzieścia złotych za wejściówkę i niezbyt wielka ochota na wychodzenie z domu. Tak rozpocząłem sezon koncertowy w rzeszowskim Underground Pubie. Były miłe zaskoczenia, solidny death metal i jeden występ, podczas którego porzuciłem wszelką nadzieję.
Piotr Luczyk powraca z nowym singlem KAT, „Waging War”. Miało być wielkie dziedzictwo, wyszły odgrzewane kotlety. O rozłamie, Romanie Kostrzewskim, sporach o nazwę i Popiór, który być może zachował więcej z ducha dawnego KAT niż zespół występujący dziś pod tym szyldem.
Throneum kojarzyło mi się zawsze z brudnym, prymitywnym death metalem, który nie zamierza nikogo pytać o zgodę. Tymczasem na Love Is the Law But Death Is the Frame ktoś nagle wstawia kwiaty do wazonu, poprawia obraz na ścianie i dorzuca rzeczy, których po tym zespole zupełnie się nie spodziewałem.
Runaway Devils zaczynają od brudnego black raw’n’rolla, ale z każdym kolejnym numerem coraz trudniej przewidzieć, dokąd właściwie zmierza ta płyta. Punkowy brud, świadome wygłupy i melodie podejrzanie znajome prowadzą w końcu do pytania, czy z black metalu naprawdę trzeba jeszcze robić karykaturę.
Lubię Life is Strange, lubię gry narracyjne i mam zdecydowanie za dużo cierpliwości do historii o nastolatkach próbujących zrozumieć życie. Mixtape wyglądało więc jak gra zaprojektowana specjalnie po to, żebym ją kupił. Problem w tym, że dostałem bardzo dobrą muzykę i tylko średnią grę.
Brud, agresja, stara szkoła i produkcja, która nie brzmi jak karton po pizzy. Apokatastasis Occultum pokazuje, że nawet w bardzo sztywnym kanonie black metalu nadal można zrobić coś własnego.
Arch Enemy nigdy nie było dla mnie zespołem pierwszej potrzeby, a okres z Alissą White-Gluz tylko pogłębił ten dystans. Potem z ciekawości włączyłem koncert z Lauren Hart na Summer Breeze 2026. Miałem posłuchać kilku numerów. Zostałem do końca.
Druga metalowa pielgrzymka miała być już bez substytutów. Tym razem celem była chorzowska Leśniczówka i Clandestine Blaze, a po drodze Pralaya, Cold Earth, Nécropole, trochę turystyki dla zachowania pozorów i kilka pytań o to, gdzie właściwie przebiega granica w słuchaniu problematycznego black metalu.
Najpierw Konami, teraz Sony. Za każdym razem internet błyskawicznie dostaje tę samą historię: złe korpo pozbyło się geniusza. Uwielbiam gry Hideo Kojimy, ale kiedy drugi właściciel kurnika rezygnuje z tej samej kury znoszącej złote jajka, zaczynam się zastanawiać, ile kosztuje jej karma.
Kupiłem koszulkę Profeci, zanim usłyszałem choć jeden utwór zespołu. Potem przez lata próbowałem przekonać się do ich muzyki i za każdym razem dochodziłem do tego samego wniosku: dobre, ale nie dla mnie. Teraz dostałem przedpremierowo „Troskę” i postanowiłem sprawdzić, czy po kilku latach coś się zmieniło.
Tak, byłem na koncercie Mushroomhead. Znowu. Nie chciałem. Naprawdę. To nie miało tak wyglądać. Miał być Crowbar. Miał być Kirk Windstein i jego ekipa, a obok nich kilka innych zespołów, w tym Dopelord. Tyle że problemy zdrowotne Kirka doprowadziły do…