Subiektywnie o metalu i okolicach
Subiektywnie o metalu i okolicach
Piotr Luczyk powraca z nowym singlem KAT, „Waging War”. Miało być wielkie dziedzictwo, wyszły odgrzewane kotlety. O rozłamie, Romanie Kostrzewskim, sporach o nazwę i Popiór, który być może zachował więcej z ducha dawnego KAT niż zespół występujący dziś pod tym szyldem.
Throneum kojarzyło mi się zawsze z brudnym, prymitywnym death metalem, który nie zamierza nikogo pytać o zgodę. Tymczasem na Love Is the Law But Death Is the Frame ktoś nagle wstawia kwiaty do wazonu, poprawia obraz na ścianie i dorzuca rzeczy, których po tym zespole zupełnie się nie spodziewałem.
Runaway Devils zaczynają od brudnego black raw’n’rolla, ale z każdym kolejnym numerem coraz trudniej przewidzieć, dokąd właściwie zmierza ta płyta. Punkowy brud, świadome wygłupy i melodie podejrzanie znajome prowadzą w końcu do pytania, czy z black metalu naprawdę trzeba jeszcze robić karykaturę.
Brud, agresja, stara szkoła i produkcja, która nie brzmi jak karton po pizzy. Apokatastasis Occultum pokazuje, że nawet w bardzo sztywnym kanonie black metalu nadal można zrobić coś własnego.
Kupiłem koszulkę Profeci, zanim usłyszałem choć jeden utwór zespołu. Potem przez lata próbowałem przekonać się do ich muzyki i za każdym razem dochodziłem do tego samego wniosku: dobre, ale nie dla mnie. Teraz dostałem przedpremierowo „Troskę” i postanowiłem sprawdzić, czy po kilku latach coś się zmieniło.
Kupiłem tę płytę bez planu, z lekką nieufnością do słowa „demówka”. Dostałem za to archiwum fińskiego black/death metalu z czasów, gdy nikt nie próbował jeszcze rekonstruować początku lat dziewięćdziesiątych, bo właśnie wtedy żył, grał i nagrywał. „The Invocation of Belial” to brud, chaos, kilka wersji tych samych utworów i masa drobnych różnic, w których koneser może grzebać godzinami.
Od tygodnia nie mogę przestać słuchać nowej Zørzy. „Twilight of the Golden Star” nie prowadzi w stronę totalnej ciemności, lecz zawiesza gdzieś pomiędzy niepokojem, ulgą i snem, z którego nie do końca chce się budzić. To jedna z tych płyt, które bardziej się przeżywa, niż analizuje.
Nowe wydawnictwo SVRM nie próbuje wymyślać projektu od nowa. I bardzo dobrze. „Мертвий край” to ukraiński black metal zimny, melancholijny i pozbawiony taniego patosu – ścieżka dźwiękowa do miejsca, z którego nadzieja wyniosła się dawno temu.