Subiektywnie o metalu i okolicach
Subiektywnie o metalu i okolicach
Cztery zespoły, dwadzieścia złotych za wejściówkę i niezbyt wielka ochota na wychodzenie z domu. Tak rozpocząłem sezon koncertowy w rzeszowskim Underground Pubie. Były miłe zaskoczenia, solidny death metal i jeden występ, podczas którego porzuciłem wszelką nadzieję.
Piotr Luczyk powraca z nowym singlem KAT, „Waging War”. Miało być wielkie dziedzictwo, wyszły odgrzewane kotlety. O rozłamie, Romanie Kostrzewskim, sporach o nazwę i Popiór, który być może zachował więcej z ducha dawnego KAT niż zespół występujący dziś pod tym szyldem.
Throneum kojarzyło mi się zawsze z brudnym, prymitywnym death metalem, który nie zamierza nikogo pytać o zgodę. Tymczasem na Love Is the Law But Death Is the Frame ktoś nagle wstawia kwiaty do wazonu, poprawia obraz na ścianie i dorzuca rzeczy, których po tym zespole zupełnie się nie spodziewałem.
Runaway Devils zaczynają od brudnego black raw’n’rolla, ale z każdym kolejnym numerem coraz trudniej przewidzieć, dokąd właściwie zmierza ta płyta. Punkowy brud, świadome wygłupy i melodie podejrzanie znajome prowadzą w końcu do pytania, czy z black metalu naprawdę trzeba jeszcze robić karykaturę.
Brud, agresja, stara szkoła i produkcja, która nie brzmi jak karton po pizzy. Apokatastasis Occultum pokazuje, że nawet w bardzo sztywnym kanonie black metalu nadal można zrobić coś własnego.
Arch Enemy nigdy nie było dla mnie zespołem pierwszej potrzeby, a okres z Alissą White-Gluz tylko pogłębił ten dystans. Potem z ciekawości włączyłem koncert z Lauren Hart na Summer Breeze 2026. Miałem posłuchać kilku numerów. Zostałem do końca.
Druga metalowa pielgrzymka miała być już bez substytutów. Tym razem celem była chorzowska Leśniczówka i Clandestine Blaze, a po drodze Pralaya, Cold Earth, Nécropole, trochę turystyki dla zachowania pozorów i kilka pytań o to, gdzie właściwie przebiega granica w słuchaniu problematycznego black metalu.
Kupiłem koszulkę Profeci, zanim usłyszałem choć jeden utwór zespołu. Potem przez lata próbowałem przekonać się do ich muzyki i za każdym razem dochodziłem do tego samego wniosku: dobre, ale nie dla mnie. Teraz dostałem przedpremierowo „Troskę” i postanowiłem sprawdzić, czy po kilku latach coś się zmieniło.
Tak, byłem na koncercie Mushroomhead. Znowu. Nie chciałem. Naprawdę. To nie miało tak wyglądać. Miał być Crowbar. Miał być Kirk Windstein i jego ekipa, a obok nich kilka innych zespołów, w tym Dopelord. Tyle że problemy zdrowotne Kirka doprowadziły do…
Odwołany koncert Crowbar zostawił mi opłacony pociąg, hotel we Wrocławiu i sporo wolnego miejsca w kalendarzu. W ramach nagrody pocieszenia pójdę więc na Mushroomhead, zespół ważny dla mojego dorastania, ale dziś obciążony taką liczbą zmian składu, konfliktów i procesów, że do biletu powinien być dołączony schemat zależności oraz formularz moralnego rozgrzeszenia.