Subiektywnie o metalu i okolicach
Subiektywnie o metalu i okolicach
Throneum kojarzyło mi się zawsze z brudnym, prymitywnym death metalem, który nie zamierza nikogo pytać o zgodę. Tymczasem na Love Is the Law But Death Is the Frame ktoś nagle wstawia kwiaty do wazonu, poprawia obraz na ścianie i dorzuca rzeczy, których po tym zespole zupełnie się nie spodziewałem.
Runaway Devils zaczynają od brudnego black raw’n’rolla, ale z każdym kolejnym numerem coraz trudniej przewidzieć, dokąd właściwie zmierza ta płyta. Punkowy brud, świadome wygłupy i melodie podejrzanie znajome prowadzą w końcu do pytania, czy z black metalu naprawdę trzeba jeszcze robić karykaturę.
Brud, agresja, stara szkoła i produkcja, która nie brzmi jak karton po pizzy. Apokatastasis Occultum pokazuje, że nawet w bardzo sztywnym kanonie black metalu nadal można zrobić coś własnego.
Druga metalowa pielgrzymka miała być już bez substytutów. Tym razem celem była chorzowska Leśniczówka i Clandestine Blaze, a po drodze Pralaya, Cold Earth, Nécropole, trochę turystyki dla zachowania pozorów i kilka pytań o to, gdzie właściwie przebiega granica w słuchaniu problematycznego black metalu.
Kupiłem koszulkę Profeci, zanim usłyszałem choć jeden utwór zespołu. Potem przez lata próbowałem przekonać się do ich muzyki i za każdym razem dochodziłem do tego samego wniosku: dobre, ale nie dla mnie. Teraz dostałem przedpremierowo „Troskę” i postanowiłem sprawdzić, czy po kilku latach coś się zmieniło.
Tak, byłem na koncercie Mushroomhead. Znowu. Nie chciałem. Naprawdę. To nie miało tak wyglądać. Miał być Crowbar. Miał być Kirk Windstein i jego ekipa, a obok nich kilka innych zespołów, w tym Dopelord. Tyle że problemy zdrowotne Kirka doprowadziły do…
Odwołany koncert Crowbar zostawił mi opłacony pociąg, hotel we Wrocławiu i sporo wolnego miejsca w kalendarzu. W ramach nagrody pocieszenia pójdę więc na Mushroomhead, zespół ważny dla mojego dorastania, ale dziś obciążony taką liczbą zmian składu, konfliktów i procesów, że do biletu powinien być dołączony schemat zależności oraz formularz moralnego rozgrzeszenia.
Kupiłem tę płytę bez planu, z lekką nieufnością do słowa „demówka”. Dostałem za to archiwum fińskiego black/death metalu z czasów, gdy nikt nie próbował jeszcze rekonstruować początku lat dziewięćdziesiątych, bo właśnie wtedy żył, grał i nagrywał. „The Invocation of Belial” to brud, chaos, kilka wersji tych samych utworów i masa drobnych różnic, w których koneser może grzebać godzinami.
Z Dominikany prosto na biegun północny. Rupes Nigra łączą Mercatora, oko Horusa, tyroksynę, blackmetalowy chłód i teledysk, w którym muzycy ratują naturę niczym Kapitan Planeta. Wszystko jest tu trochę zbyt ambitne, trochę zbyt chaotyczne i właśnie dlatego trudno tego nie polubić.
Od tygodnia nie mogę przestać słuchać nowej Zørzy. „Twilight of the Golden Star” nie prowadzi w stronę totalnej ciemności, lecz zawiesza gdzieś pomiędzy niepokojem, ulgą i snem, z którego nie do końca chce się budzić. To jedna z tych płyt, które bardziej się przeżywa, niż analizuje.