Subiektywnie o metalu i okolicach
Subiektywnie o metalu i okolicach
Odwołany koncert Crowbar zostawił mi opłacony pociąg, hotel we Wrocławiu i sporo wolnego miejsca w kalendarzu. W ramach nagrody pocieszenia pójdę więc na Mushroomhead, zespół ważny dla mojego dorastania, ale dziś obciążony taką liczbą zmian składu, konfliktów i procesów, że do biletu powinien być dołączony schemat zależności oraz formularz moralnego rozgrzeszenia.
Kupiłem tę płytę bez planu, z lekką nieufnością do słowa „demówka”. Dostałem za to archiwum fińskiego black/death metalu z czasów, gdy nikt nie próbował jeszcze rekonstruować początku lat dziewięćdziesiątych, bo właśnie wtedy żył, grał i nagrywał. „The Invocation of Belial” to brud, chaos, kilka wersji tych samych utworów i masa drobnych różnic, w których koneser może grzebać godzinami.
Z Dominikany prosto na biegun północny. Rupes Nigra łączą Mercatora, oko Horusa, tyroksynę, blackmetalowy chłód i teledysk, w którym muzycy ratują naturę niczym Kapitan Planeta. Wszystko jest tu trochę zbyt ambitne, trochę zbyt chaotyczne i właśnie dlatego trudno tego nie polubić.
Od tygodnia nie mogę przestać słuchać nowej Zørzy. „Twilight of the Golden Star” nie prowadzi w stronę totalnej ciemności, lecz zawiesza gdzieś pomiędzy niepokojem, ulgą i snem, z którego nie do końca chce się budzić. To jedna z tych płyt, które bardziej się przeżywa, niż analizuje.
Po każdym Mysticu wracam do domu z tą samą myślą: za rok nie jadę. Cztery dni tłumów, hałasu, przebodźcowania i walki z własną introwertyczną naturą powinny wystarczyć każdemu rozsądnemu człowiekowi. A jednak bilet na kolejną edycję kupiłem praktycznie od razu. Dlaczego? Bo Mystic nadal działa jak supermarket dla metalowca. Idziesz po kilka konkretnych rzeczy, a wracasz z koszykiem pełnym odkryć, zachwytów, rozczarowań i zespołów, o których tydzień wcześniej nawet nie słyszałeś.
Metalowy festiwal to nie tylko muzyka. To także skomplikowany system zasad dotyczących koszulek, kamizelek, logotypów, dat tras koncertowych i poziomu niszowości słuchanych zespołów. Jeśli nie wiesz, jak ubrać się na koncert, żeby przypadkiem nie uruchomić w okolicy alarmu „poser detected”, ten poradnik niczego ci nie wyjaśni, ale przynajmniej pozwoli pośmiać się z całego zjawiska.
Mystic Festival 2026 już budzi katolicki sprzeciw. I bardzo dobrze. Bo jeśli jedni mogą grać, a drudzy protestować, to może jeszcze nie wszystko w tym kraju poszło do piekła.
Nowe wydawnictwo SVRM nie próbuje wymyślać projektu od nowa. I bardzo dobrze. „Мертвий край” to ukraiński black metal zimny, melancholijny i pozbawiony taniego patosu – ścieżka dźwiękowa do miejsca, z którego nadzieja wyniosła się dawno temu.
Metalowiec na Eurowizji? Brzmi jak kiepski żart. A jednak od 2014 oglądam ESC bez ironii. Ten tekst powstawał między wyjazdem do Wiednia a finałem ESC 2026 – w samym środku eurowizyjnego chaosu. O kiczu, polityce, fandomie, Izraelu, Ukrainie i o tym, dlaczego ten telewizyjny cyrk działa lepiej, niż powinien.
Nu metal był muzyką jak hamburger z McDonalda: ciężką, brudną i agresywną, ale podaną w formie, którą MTV, wielkie wytwórnie i nastolatki mogły bez problemu przełknąć. To tekst o jego wybuchu, upadku i nostalgii, która dziś sprzedaje bilety do własnej przeszłości.
Felieton o zespole Sznur, płycie Cwel i trudnej relacji z polskim black metalem, który balansuje między brudem, groteską, scenową konwencją i bazarowym śmieszkiem.