Subiektywnie o metalu i okolicach
Subiektywnie o metalu i okolicach
Kupiłem tę płytę bez planu, z lekką nieufnością do słowa „demówka”. Dostałem za to archiwum fińskiego black/death metalu z czasów, gdy nikt nie próbował jeszcze rekonstruować początku lat dziewięćdziesiątych, bo właśnie wtedy żył, grał i nagrywał. „The Invocation of Belial” to brud, chaos, kilka wersji tych samych utworów i masa drobnych różnic, w których koneser może grzebać godzinami.
Po każdym Mysticu wracam do domu z tą samą myślą: za rok nie jadę. Cztery dni tłumów, hałasu, przebodźcowania i walki z własną introwertyczną naturą powinny wystarczyć każdemu rozsądnemu człowiekowi. A jednak bilet na kolejną edycję kupiłem praktycznie od razu. Dlaczego? Bo Mystic nadal działa jak supermarket dla metalowca. Idziesz po kilka konkretnych rzeczy, a wracasz z koszykiem pełnym odkryć, zachwytów, rozczarowań i zespołów, o których tydzień wcześniej nawet nie słyszałeś.
Metalowy festiwal to nie tylko muzyka. To także skomplikowany system zasad dotyczących koszulek, kamizelek, logotypów, dat tras koncertowych i poziomu niszowości słuchanych zespołów. Jeśli nie wiesz, jak ubrać się na koncert, żeby przypadkiem nie uruchomić w okolicy alarmu „poser detected”, ten poradnik niczego ci nie wyjaśni, ale przynajmniej pozwoli pośmiać się z całego zjawiska.
Mystic Festival 2026 już budzi katolicki sprzeciw. I bardzo dobrze. Bo jeśli jedni mogą grać, a drudzy protestować, to może jeszcze nie wszystko w tym kraju poszło do piekła.
Felieton o zespole Sznur, płycie Cwel i trudnej relacji z polskim black metalem, który balansuje między brudem, groteską, scenową konwencją i bazarowym śmieszkiem.