Subiektywnie o metalu i okolicach
Subiektywnie o metalu i okolicach
Throneum kojarzyło mi się zawsze z brudnym, prymitywnym death metalem, który nie zamierza nikogo pytać o zgodę. Tymczasem na Love Is the Law But Death Is the Frame ktoś nagle wstawia kwiaty do wazonu, poprawia obraz na ścianie i dorzuca rzeczy, których po tym zespole zupełnie się nie spodziewałem.
Brud, agresja, stara szkoła i produkcja, która nie brzmi jak karton po pizzy. Apokatastasis Occultum pokazuje, że nawet w bardzo sztywnym kanonie black metalu nadal można zrobić coś własnego.
Arch Enemy nigdy nie było dla mnie zespołem pierwszej potrzeby, a okres z Alissą White-Gluz tylko pogłębił ten dystans. Potem z ciekawości włączyłem koncert z Lauren Hart na Summer Breeze 2026. Miałem posłuchać kilku numerów. Zostałem do końca.
Druga metalowa pielgrzymka miała być już bez substytutów. Tym razem celem była chorzowska Leśniczówka i Clandestine Blaze, a po drodze Pralaya, Cold Earth, Nécropole, trochę turystyki dla zachowania pozorów i kilka pytań o to, gdzie właściwie przebiega granica w słuchaniu problematycznego black metalu.
Po każdym Mysticu wracam do domu z tą samą myślą: za rok nie jadę. Cztery dni tłumów, hałasu, przebodźcowania i walki z własną introwertyczną naturą powinny wystarczyć każdemu rozsądnemu człowiekowi. A jednak bilet na kolejną edycję kupiłem praktycznie od razu. Dlaczego? Bo Mystic nadal działa jak supermarket dla metalowca. Idziesz po kilka konkretnych rzeczy, a wracasz z koszykiem pełnym odkryć, zachwytów, rozczarowań i zespołów, o których tydzień wcześniej nawet nie słyszałeś.
Metalowy festiwal to nie tylko muzyka. To także skomplikowany system zasad dotyczących koszulek, kamizelek, logotypów, dat tras koncertowych i poziomu niszowości słuchanych zespołów. Jeśli nie wiesz, jak ubrać się na koncert, żeby przypadkiem nie uruchomić w okolicy alarmu „poser detected”, ten poradnik niczego ci nie wyjaśni, ale przynajmniej pozwoli pośmiać się z całego zjawiska.
Mystic Festival 2026 już budzi katolicki sprzeciw. I bardzo dobrze. Bo jeśli jedni mogą grać, a drudzy protestować, to może jeszcze nie wszystko w tym kraju poszło do piekła.
Metalowiec na Eurowizji? Brzmi jak kiepski żart. A jednak od 2014 oglądam ESC bez ironii. Ten tekst powstawał między wyjazdem do Wiednia a finałem ESC 2026 – w samym środku eurowizyjnego chaosu. O kiczu, polityce, fandomie, Izraelu, Ukrainie i o tym, dlaczego ten telewizyjny cyrk działa lepiej, niż powinien.
Nu metal był muzyką jak hamburger z McDonalda: ciężką, brudną i agresywną, ale podaną w formie, którą MTV, wielkie wytwórnie i nastolatki mogły bez problemu przełknąć. To tekst o jego wybuchu, upadku i nostalgii, która dziś sprzedaje bilety do własnej przeszłości.